Urodził się 25 grudnia 1945 r. w Łodzi.
Florian Staniewski (1945- 2019)
źródło: Gedanopedia
Na scenie teatralnej debiutował w 1965 r. w trakcie w studiów rolą “Żołnierza w spektaklu Kolumbowie rocznik 20” Romana Bratnego, w reżyserii Barbary Jaklicz.
W 1968 r. ukończył Państwową Wyższą Szkołę Filmową, Telewizyjną i Teatralną im. Leona Schillera w Łodzi (dyplom 1974).
Od 1969 r. do przejścia na emeryturę w 2011 r. Florian Staniewski związany był z gdańskim Teatrem Wybrzeże. Zadebiutował rolą Denisa w przedstawieniu “Będę mówił szczerą prawdę”, w reżyserii Zbigniewa Bogdańskiego (premiera 1969).
Jerzy Kiszkis i Florian Staniewski (z prawej) w Teatrze Wybrzeże, 1976
źródło: Gedanopedia
Przez 50 lat kariery Florian Staniewski stworzył ponad 100 kreacji. Najczęściej były to role drugoplanowe i bardzo wyraziste epizody.
Do jego najwybitniejszych ról należały:
- Hrabiego Henryka w “Nie-boskiej komedii” w reżyserii Marka Okopińskiego (1973)
- Stańczyka w “Weselu”, w reż. Stanisława Hebanowskiego (1976)
- Aleksandra w “Irydionie” w reż. Krzysztofa Babickiego (1986)
- Wolskiego w “Sztukmistrzu z Lublina” w reż. Stanisława Różewicza (1988)
- Blocha w “Procesie” w reż. Ryszarda Majora (1993)
- Guildensterna w “Hamlecie, księciu Danii” w reż. Krzysztofa Nazara (1996)
- Pana Walmanna w “Hanemannie” w reż. Izabelli Cywińskiej (2002)
- Wernyhory w “Weselu” w reż. Rudolfa Zioło (2005)
- Ojca w “Spaleniu matki” w reż. Michała Kotańskiego (2007)
- Anuczkina w “Ożenku” w reż. Adama Orzechowskiego (2009)
- Dziadka w “Być jak Kazimierz Deyna” w reż. Piotra Jędrzejasa (2010)
Ostatnią kreacją Floriana Staniewskiego na scenie Teatru Wybrzeże była postać Sargona w spektaklu “Faraon” w reż. Adama Nalepy (2015).
Florian Staniewski (po prawej) i Piotr Jankowski w sztuce Spalenie matki, 2007
źródło: Gedanopedia
Gościnnie występował też w spektaklach innych trójmiejskich teatrów, m.in. Teatru Miejskiego w Gdyni oraz Teatru w Blokowisku i Teatru Zielony Wiatrak w Gdańsku.
Florian Staniewski stworzył także kilkadziesiąt epizodycznych ról w filmach i serialach.
Wystąpił w 20 spektaklach Teatru Telewizji (1969–2015) a także w 11 spektaklach Teatru Polskiego Radia (1969–2015).
Jako pedagog prowadził warsztaty aktorskie i reżyserował spektakle grup amatorskich działających w Pałacu Młodzieży przy ul. Ogarnej, na Uniwersytecie Gdańskim, w Teatrze Znak we Wrzeszczu, w Gdańskim Archipelagu Kultury, w Gdańskiej Szkole Artystycznej w Gdańskim Centrum Handlowym Manhattan, przy Gdańskim Teatrze Szekspirowskim i Teatrze w Oknie. Współpracował także, jako reżyser, ze Studium Aktorskim przy Teatrze Wybrzeże.
Florian Staniewski brał też udział w przedstawieniach plenerowych (m.in. wielokrotny św. Mikołaj przy miejskiej choince) i paradach.
Wielokrotnie wcielał się w postać Józefa Piłsudskiego podczas gdańskiej Parady Niepodległości organizowanej 11 listopada z okazji Narodowego Święta Niepodległości.
Odgrywał także postać Jana Heweliusza, m.in. w filmie Michała Juszczakiewicza “Johannes Hevelius Dantiscanus”, czy podczas parad ulicami Gdańska podczas obchodów rocznic urodzin gdańskiego astronoma (2009, 2016).
Odznaczony był Brązowym Krzyżem Zasługi (1986), Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2016), odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” (1986).
Otrzymał Nagrodę Marszałka Województwa Pomorskiego (2009), Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury (2008 i 2015, z okazji 40. i 50-lecia pracy zawodowej i Pomorską Nagrodę Artystyczną „Gryf Pomorski” za rolę Pluszkina w spektaklu “Martwe dusze” Nikołaja Gogola (2015).
Florian Staniewski został pochowany na Cmentarzu Łostowickim.
źródło: Gedanopedia, internetowa encyklopedia Gdańska
