9 czerwca

Przyszedł na świat we wsi Lampa, k. Chmielna na Kaszubach. 

 

W Gdańsku początkowo pracował jako piwowar. 

 

Około 1925 r. Alojzy Bela zatrudnił się w Poczcie Polskiej. W Polskim Urzędzie Pocztowo-Telegraficznym Gdańsk 1 przy Heveliusplatz (pl. Obrońców Poczty Polskiej nr 1–2) był woźnym pocztowym, a następnie pocztylionem. 

 

W nocy z 3 na 4 maja 1939 r. nieznani sprawcy znieważyli flagę polską, którą wywiesił w domu z okazji święta narodowego. 

 

1 września 1939 r. brał udział w bohaterskiej w obronie Poczty Polskiej w Gdańsku przed atakiem sił niemieckich. Po wzięciu do niewoli przetrzymywany w Prezydium Policji, a następnie w kazamatach koszar na Biskupiej Górce. 

 

8 września 1939 r. został skazany na karę śmierci przez Sąd Polowy Grupy Eberhardta. 

 

Alojzy Bela zginął rozstrzelany wraz z pozostałymi obrońcami Poczty Polskiej na terenie zespołu strzelnic policyjnych na Zaspie. Grób pomordowanych odnaleziono w 1991 r. i po ekshumacji pochowano uroczyście 5 kwietnia 1992 r. na Cmentarzu Ofiar Hitleryzmu na Zaspie. 

 

W 1998 r. został wraz z innymi obrońcami zrehabilitowany przez Wielką Izbę Karną Sądu Krajowego w Lubece.

 

Odznaczony pośmiertnie orderem Virtuti Militari V klasy przez prezydenta RP na Uchodźstwie Augusta Zaleskiego (1971) oraz Krzyżem Walecznych przez prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego (1990). 

 

21 maja 1998 r. wraz z innymi obrońcami Poczty Polskiej Alojzy Bela został zaliczony w poczet honorowych obywateli miasta Gdańska. Jego nazwisko jest upamiętnione na tablicy przy wejściu do historycznego budynku Poczty Polskiej na pl. Obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku 1-2.

 

Alojzy Bela mieszkał w Gdańsku m.in. przy Ankerschmiedegasse 10 (ul. Kotwiczników), Heeresanger 66 (al. Legionów), Heeresanger 23, Hertastrasse 19 (ul. Konrada Wallenroda) oraz przy Anton Möller-Weg 4a (ul. Danusi), z którego to mieszkania rodzina została po wybuchu wojny usunięta przez Niemców. 

 

Był żonaty, miał czworo dzieci.